Articles

Aug 20, 2006

Το όνομά μου είναι Κoukla


KouklaGreek

 

Αυτή η ιστορία μεταφράστηκε από την σκυλίσια γλώσσα στην ανθρώπινη από τον κύριο Σπυρο Γούδα. 

Mεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Σοφία Παπαδημητρίου,

εξιστορούμενη στα Ελληνικά από τον Βασίλη Διαμαντόπουλο

PHOTO OF SPYROS PETER GOUDAS AND VISILIS DIAMANTOPOULOS

Το όνομά μου είναι ΚΟΥΚΛΑ! Αυτή η ιστορία μεταφράστηκε από την σκυλίσια γλώσσα  στην ανθρώπινη από τον κύριο Σπυρο Γούδα. Eξιστορούμενη στα Ελληνικά από τον Βασίλη Διαμαντόπουλο

Κυρίες και κύριοι, αγαπητά παιδιά! Για να καταλάβετε την ιστορία που πρόκειται να σας διηγηθώ, πρέπει να δείτε με την φαντασία σας ότι η ΚΟΥΚΛΑ είναι ένα όμορφο Γαλλικό Πούντλ, ολόασπρη, με πολύ όμορφα μαύρα και έξυπνα ματάκια.
Η ΙΡΜΑ από την άλλη, είναι το πιό ευγενικό σκυλί στον κόσμο.
Έχει πάντα ντροπαλά, λυπητερά μάτια, και σε κοιτάζει κατάματα.
Είναι μαύρη με άσπρες πατούσες από την φτέρνα έως κάτω και η άκρη της ουράς της είναι άσπρη.
Ο ΤΙΓΡΗΣ είναι ένας εξαιρετικός γάτος. Πηγαίνει πάντα κοντά στους ανθρώπους και τρίβεται στα πόδια τους σαν να θέλει να πει "Γειά σας, εδώ είμαι εγώ!"

Γειά σας! Το όνομά μου είναι
ΚΟΥΚΛΑ!

Η λέξη ΚΟΥΚΛΑ στα Ελληνικά, όπως μου εξήγησαν επειδή είμαι Γαλλόφωνη, χρησιμοποιείται όταν αναφέρεται κανείς σε μια όμορφη κοπέλα.
AX αυτοί οι Έλληνες, όλες τις κοπέλες τις φωνάζουν Κούκλα! Δεν χρειάζεται φυσικά να 'πώ ότι μου αξίζει πραγματικά αυτό το όνομα, γιατί είμαι πραγματική κούκλα! Βέβαια, το όνομα γεννήσεώς μου ήταν Lucky (Τυχερούλα), όπως με ονόμασε το πρώτο μου αφεντικό.

Τώρα είμαι περίπου 8 χρονών, και είμαι ακόμα σε περίφημη φόρμα.
Η γούνα μου είναι καλύτερη από κάθε άλλη φορά: είναι σαν μετάξι.
Έγινα μητέρα δύο φορές, πριν κλείσω τα δύο μου χρόνια.

Το όνομά μου είναι ΚΟΥΚΛΑ! Αυτή η ιστορία μεταφράστηκε από την σκυλίσια γλώσσα  στην ανθρώπινη από τον κύριο Σπυρο Γούδα.  Mεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Σοφία Παπαδημητρίου,  Eξιστορούμενη στα Ελληνικά από τον Βασίλη ΔιαμαντόπουλοΤο προηγούμενο αφεντικό μου με έδωσε μετά τη δεύτερή μου γέννα, γιατί ήμουνα πολύ μεγάλη σε ηλικία κατά τη γνώμη του.

Με το καινούριο αφεντικό μου ομως, τα πάω μια χαρά, παρ'όλο που είναι δύστροπος, ιδιόρρυθμος, ανακατωσούρης, απαιτητικός, και με μαλώνει πού και πού. Κατά βάθος όμως νομίζω ότι με αγαπάει.
Μάλιστα, μπορώ να πω ότι αγαπάει πολύ τα ζώα γενικά.
Γι'αυτό και οι συνεργάτες του τον φωνάζουν "Ο Ζωόφιλος".

Εμένα μου αρέσει να κάθομαι κοντά του, και εκείνος με κρατάει όλη την ώρα στο γραφείο του, στην πολυθρόνα που είναι δίπλα του.
Με πλένει 2-3 φορές την εβδομάδα, μου χτενίζει τα μαλλιά, μου φτιάχνει τα φρύδια και τις βλεφαρίδες, φροντίζει τα νύχια μου, και στολίζει με κοσμήματα και διαμάντια το λαιμό μου.
Επειδή έχω σγουρά μαλλιά, εκείνος προσέχει πολύ όταν τα χτενίζει, προπαντώς τα αυτιά μου.
Το αφεντικό μου μου βάζει επίσης ένα υγρό στα μάτια: αυτό το χρειάζομαι γιατί καμιά φορά κλαίω όταν με μαλώνει επειδή γαυγίζω σε κάποιον.
Αλλά εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να γαυγίζω σε όλους τους ανθρώπους, ειδικά σε άντρες με στρατιωτικές στολές ή κάτι παρόμοιο, και γενικά άντρες με κοντά παντελόνια που μου δείχνουν τις τριχωτές τους γάμπες!

Καμιά φορά το αφεντικό μου μου φωνάζει γιατί γαυγίζω πάρα πολύ.
Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να γαυγίζω όλη την ώρα, χωρίς διακοπή.
Εκείνος όμως δεν πάει πίσω, είναι σαν ένα παλιό γραμμόφωνο με τη βελόνα κολλημένη στο ίδιο σημείο και επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα: "Σταμάτα Κούκλα, σταμάτα Κούκλα!"
Αλλά εγώ πάλι γαυγίζω στον κόσμο, γαυγίζω σε όσους ξέρω, αλλά και σε αυτούς που δεν ξέρω.
Με αυτόν τον τρόπο τους λέω "Γειά σας, Γειά σας" και τους υπενθυμίζω "Εδώ είμαι, κοιτάχτε με πόσο όμορφη είμαι"!

Το γάβγισμά μου έχει γίνει πολύ διάσημο τώρα σε όλον τον κόσμο από τότε που με δείξανε στην τηλεόραση που λέγεται CBC τον Μάρτιο του 2001, όπου όλοι μπορείται να με δείτε να περπατάω δίπλα στο αφεντικό μου και να γαβγίζω ασταμάτητα στην κινηματογραφική μηχανή.

Ήμουνα επίσης και σε μια από τις μεγαλύτερες εφημερίδες του Καναδά, στην Τορόντο Σταρ (5 Φεβρουαρίου 2001), σε μια φωτογραφία η οποία με δείχνει στην αγκαλιά του αφεντικού μου και που πιάνει παραπάνω από τη μισή σελίδα της εφημερίδας.
Μπορώ έτσι άνετα να πώ ότι είμαι πολύ διάσημο σκυλάκι, πολύ ωραίο, και ότι έχω πολύ φωτογένεια!

Θυμάμαι μια φορά περπατούσα δίπλα στο αφεντικό μου στο δρόμο, όταν είδαμε ένα τερατώδες σκυλί μαζί με το αφεντικό του να έρχονται προς εμάς.
Το αφεντικό μου με άρπαξε στα γρήγορα και με κράτησε σφηχτά στην αγκαλιά του.
Άκουγε τα δόντια μου να τρίζουν όλο και πιό δυνατά και άρχισε να ανησυχεί εάν θα τον δάγκωνα για να με αφήσει.
Όταν το αφεντικό του τεράστιου σκύλου πλησίασε, είπε μαλακά στο δικό μου αφεντικό:
"Μην ανησυχείτε ευγενικέ κύριε, ο σκύλος μου είναι πολύ ήσυχος και δεν είναι βίαιος."
Το αφεντικό μου κοίταξε αργά πίσω του και με είπε χαμογελαστός: "Δεν ανησύχησα για το δικό μου σκύλάκι, ανησύχησα πιο πολύ για το τί θα συνέβαινε στον δικό σας σκύλο εάν άφηνα την ΚΟΥΚΛΑ ελεύθερη."
Φαντάζομαι το αφεντικό μου με ξέρει πολύ καλά, γιατί εάν ήμουνα ελεύθερη δεν θα έχανα καθόλου καιρό πριν κάνω αυτόν τον γίγαντα κομματάκια. Μπορεί σε κάποιους να μοιάζω μικρή σαν μύγα, αλλά το δάγκωμά μου είναι μυθικά δυνατό.

Το αφεντικό μου δουλεύει πάνω από 16 ώρες την ημέρα στο γραφείο του και εγώ είμαι πάντα μαζί του, καθισμένη στην πολυθρόνα δίπλα του ή πάνω στα γόνατά του.
Μετά τη δουλειά, εκείνος με κρατάει μαζί του, ακόμα και αν πηγαίνει στο κρεβάτι του για ύπνο.
Τις περισσότερες φορές εγώ κοιμάμαι με το ένα μάτι ανοιχτό για να είμαι σίγουρη ότι δεν θα με αφήσει μοναχή μου σε αυτή τη ζωή. Αν όμως είμαι πολύ κουρασμένη, γιατί κάνω πολλές υπερωρίες, κοιμάμαι στα πόδια του, οπότε εάν εκείνος ξυπνήσει και κάνει να κουνηθεί ξυπνάω και εγώ και έτσι δεν μπορεί να με αφήσει μόνη μου και να φύγει χωρίς εμένα.

Μιά φορά θυμάμαι το αφεντικό μου πήγε στον γιατρό επειδή ένοιωθε κάποιο βάρος στον θώρακά του όταν κοιμόταν.
Αυτό τουλάχιστον είπε στον γιατρό... Από εκείνη τη μέρα δεν κοιμάμαι πιά πάνω στο στήθος του, αλλά εκείνος δεν θα ξέρει ποτέ ότι εγώ ήμουνα η αιτία όλης αυτής της φασαρίας γιατί το βράδυ πήγαινα και κοιμόμουνα εκεί.
Το αφεντικό μου κάνει βαρύ ύπνο και για λίγες ώρες μόνο.

Και εγώ φυσικά πρέπει να κοιμάμαι βαθιά και άνετα, γιατί δουλεύω σκληρά.
Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν παίρνω καμμία άδεια ή κανένα επίδομα για τη δουλιά μου.
Αυτή είναι πραγματικά που λένε "σκυλίσια ζωή"!

Πριν δύο χρόνια ήμουνα πολύ στενοχωρημένη γιατί άκουσα κάποιον να λέει στο αφεντικό μου ότι μια μεγάλη βαριά ρόδα από ένα αυτοκίνητο τσάκισε το κεφάλι του πρώην άντρα μου (Τσίπη).
Εγώ πάντα του έλεγα να μην παίζει με τη μπάλα στη μέση του δρόμου, αλλά αυτός δεν με άκουσε ποτέ.
Από εκείνη τη μέρα έγινα επίσημα χήρα και δεν σκοπεύω να παντρευτώ ξανά...

Εγώ δεν έπιασα ποτέ άλλον φίλο, αλλά έχω μια πολύ καλή φίλη: Το όνομά της είναι ΙΡΜΑ και είναι ένα μαύρο ιρλανδέζικο σέττερ, ή τέλος πάντων ένα από τα περίεργα ονόματα που οι άνθρωποι δίνουν καμιά φορά στα σκυλιά.

Η ΙΡΜΑ ήταν με το αφεντικό μου για πολλά χρόνια πριν εμφανιστώ εγώ.
Είναι ήρεμη, δεν γαβγίζει στον κόσμο, καλωσορίζει τους επισκέπτες με πολύ καλούς τρόπους, και κρατάει τον εαυτό της πολύ καθαρό, αλλά έχει ένα ελάττωμα να ροχαλίζει δυνατά όταν κοιμάται.
Το τρίχωμά της είναι μαύρο και φαίνεται βελουδένιο μετά από ένα μπάνιο.

Έχουμε δύο κοινά χαρακτηριστικά: και οι δύο αγαπάμε πάρα πολύ το αφεντικό μας, και επίσης και οι δύο πηγαίνουμε την ίδια στιγμή στη τουαλέτα, πρώτα η ΙΡΜΑ και μετά εγώ.

Το αφεντικό μου έχει επίσης και έναν γάτο με το όνομα TΙGER (ΤΙΓΡΗΣ), ο οποίος έχει ένα όμορφο, μαλακό και ντελικάτο χρυσαφένιο τρίχωμα.

Απ'ότι φαίνεται, από το χρώμα και την εμφάνισή του, εκείνος είναι το πολύ πολύ πολύ μετ'έπειτα εγγόνι της γάτας που είχε η Ώντρη Χέπμπουρν στην διάσημη ταινία "Πρωινό στο Τίφφανι".
Ο ΤΙΓΡΗΣ περνάει την περισσότερη ώρα του πάνω σε υπολογιστές και εκτυπωτές, επειδή είναι ζεστοί και άνετοι. Καμιά φορά εκείνος προσπαθεί να πιάσει τα πουλιά έξω από το γραφείο, και συνήθως τα καταφέρνει μια χαρά.

Εγώ και ο ΤΙΓΡΗΣ μαζί κοιμόμαστε ανάσκελα με τεντωμένα όλα τα πόδια μας στον ίδιο καναπέ, αλλά η ΙΡΜΑ κοιμάται πάνω σε ένα χαλί στρωμένο μπροστά στον καναπέ.

Το αφεντικό μας μάς παίρνει μαζί στο αυτοκίνητό του όταν οδηγεί για να πάει κάπου.
Ο ΤΙΓΡΗΣ δεν θέλει ποτέ να ταξιδέψει, οπότε τον αφήνουμε πίσω και μας περιμένει μέχρι να γυρίσουμε.
Παρ'όλο που πρέπει να καθόμαστε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, εγώ πάντα τρυπώνω αργά και σχεδόν αθόρυβα μπροστά και κάθομαι στα γόνατά του.
Φροντίζω πάντα να διαλέγω την κατάλληλη στιγμή για να το κάνω αυτό, όταν εκείνος είναι απασχολημένος με την κίνηση και δεν μπορεί να ασχοληθεί μαζί μου.
Για να αποφύγει την πολλή συζήτηση μαζί μου εκείνος πάντα λέει:
"Έλα τότε ΚΟΥΚΛΑ, κάθησε πια εδώ και ησύχασε".
Αυτό μου θύμισε μια φορά που καθόμουνα άνετα στα γόνατα του αφεντικού μου, όταν ένας αστυνομικός μας σταμάτησε για έναν έλεγχο.
Εγώ δεν καταλάβαινα τί συνέβαινε, αλλά όταν το αφεντικό μου άνοιξε το παράθυρο και ο αστυνομικός άρχισε να μιλάει, ξαφνικά γαύγισα πάρα πολύ δυνατά, και αυτό ξάφνιασε τον αστυνομικό που πιθανώς να τρέχει ακόμα από εκείνη τη μέρα, χωρίς το καπέλο του και με τα παντελόνια του να είναι βρεγμένα και να μυρίζουν.

Το αφεντικό μας μάς παίρνει παντού μαζί, ακόμα και στα σημαντικά του ραντεβού.
Εάν δεν μπορεί να μας πάρει μαζί σε κάποια συνάντηση, μας αφήνει για λίγο στο αυτοκίνητό.
Η ΙΡΜΑ κάθεται άνετα στο αυτοκίνητο περιμένοντας με υπομονή και κατανόηση, αλλά εγώ γίνομαι πολύ ανήσυχη επειδή οι άνθρωποι πλησιάζουν το αυτοκίνητο και με κοιτάζουν σαν να μην έχουν ξαναδεί ένα τόσο όμορφο σκυλάκι.
Για να δείξω την ενόχλησή μου στο αφεντικό μου αρχίζω και μασάω το ταμπλώ του αυτοκινήτου, αφήνοντας το υπέροχο αποτύπωμα των δοντιών μου σ'αυτό.

Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε'μένα και την ΙΡΜΑ είναι ότι εκείνη τρώει τα πάντα και δεν σταματάει ποτέ να μασάει.
Εκείνη τρώει ακόμα και χορτάρι από τον κήπο και δεν ξέρει πότε να σταματήσει!

Θυμάμαι μια φορά το αφεντικό μας μας πήρε μαζί σε ένα Ελληνικό πικ-νικ, όπου έκαναν περίεργα πράγματα αυτοί οι Έλληνες, όπως το να σουβλίζουν αρνιά.
Η ΙΡΜΑ πήγαινε από τραπέζι σε τραπέζι και έριχνε στον κόσμο ένα λυπημένο βλέμμα σαν να μην είχε φάει για μέρες.
Έτσι, όλοι της έδιναν φαγητό, ταϊζοντας το "κακόμοιρο πεινασμένο σκυλάκι που ποτέ κανείς δεν φροντίζει".

Στο τέλος της ημέρας το αφεντικό μου αναγκάστηκε να την κουβαλήσει στο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε ούτε να περπατήσει από το πολύ φαγωπότι! Τί μέρα που ήταν κι'αυτή!!

Μια φορά τον μήνα, το αφεντικό μας μας πηγαίνει σε ένα ινστιτούτο ομορφιάς για χτένισμα, ψαλίδισμα, πλύσιμο, κόψιμο νυχιών και άλλα τέτοια.
Δεν έχω ιδέα πόσα χαρτάκια (εννοώ τα χάρτινα λεφτά τα οποία εγώ τα λέω Γαλλικά Φράγκα) δίνει το αφεντικό μου στην στυλίστρια, αλλά ξέρω καλά ότι το αξίζουμε!
Αυτές είναι ωραίες μέρες γιατί όλοι λένε ότι είμαστε πολύ όμορφες όταν γυρίζουμε στο γραφείο, αλλά βέβαια αυτοί δεν ξέρουν τί σκληρή μέρα έχουμε περάσει στο ινστιτούτο ομορφιάς!
Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν πόσο δύσκολο είναι για ένα σκυλί να κάθεται εκεί και κάποιος να προσπαθεί να του κόψει τα νύχια κοντά κοντά, και πόσο πονάει αυτό αν κάνουν κανένα λάθος.

Μια μέρα το αφεντικό μου με πήρε σε ένα μεγάλο και φανταχτερό μέρος που λέγεται εστιατόριο, όπου οι άνθρωποι κάθονταν δίπλα σε τραπέζια και έτρωγαν από διάφορα πιάτα, τρώγοντας λες και δεν θα ξημέρωνε άλλη μέρα.
Το αφεντικό μου με πήρε μέσα, χωρίς να το προσέξει κανείς, κρύβοντάς με κάτω από το παλτό του, και έπειτα εγώ έπρεπε να κάθομαι σιωπηλή στα γόνατά του κρυμμένη κάτω από το τραπεζομάντιλο.
Έπρεπε να είμαι αθόρυβη γιατί το αφεντικό μου με προειδοποίησε ότι οποιοσδήποτε θόρυβος θα ενοχλούσε τους άλλους πελάτες και θα μας βγάζανε έξω με τις κλωτσιές.
Οπότε εγώ κάθησα εκεί, χωρίς να βγάλω ούτε άχνα, παρατηρώντας μερικούς άντρες με άσπρα ρούχα οι οποίοι φορούσαν ένα παπιγιόν στο λαιμό τους.
Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται 'γκαρσόν' (που στα Ελληνικά σημαίνει σερβιτόρος).
Φυσικά θα αναρρωτιέστε πώς ξέρω όλες αυτές τις λέξεις?
Είναι πολύ απλό: εγώ είμαι ένα Γαλλικό Πούντλ, και τα Γαλλικά είναι η μητρική μου γλώσσα.
Προς το τέλος της βραδιάς εγώ άρχισα να βαριέμαι και έτσι άρχισα να μουγγρίζω κάτω από το τραπέζι.
Σε κάποιο σημείο ένας από τους σερβιτόρους άρχισε να πλησιάζει το τραπέζι μας κρατώντας από έναν δίσκο με καφέδες στο κάθε του χέρι. Καθώς εκείνος πλησίαζε το αφεντικό μου, εγώ νόμιζα ότι θα του επιτεθεί και ξέχνώντας τελείως ότι έπρεπε να είμαι σιωπηλή, του γαύγισα ξαφνικά πολύ δυνατά και τον τρόμαξα.
Οπότε αυτός πέταξε τους δίσκους στον αέρα και όλοι έκαναν ένα ωραίο ντους με εκείνο το καφέ υγρό που κουβαλούσε.
Εγώ έκανα μόνο τη δουλιά μου, που είναι να προστατεύω το αφεντικό μου! Δεν μπορεί να με κατηγορήσει κανείς γι'αυτό!

Επειδή το αφεντικό μου είναι ο ιδιοκτήτης εργοστασίου τροφίμων, νόμιζα όταν με υιοθέτησε, ότι ποτέ δεν θα ανησυχούσα πια για φαγητό. 

 

Όμως έκανα μεγάλο λάθος, διότι το αφεντικό μου πάντα δοκιμάζει τα καινούργια του προϊόντα πριν τα βγάλει στην αγορά, και πολλές φορές μου ζητάει να τα δοκιμάσω μαζί του.
Σε όλα αυτά τα χρόνια που είμαι μαζί του, μου έχει δώσει να δοκιμάσω κάτι περίεργα φαγητά όπως σπανακόρυζο, πρασόρυζο, φακές σούπα, λάχανόσουπα, ακόμα και ωμά ρεβύθια (γιατί τα δοκιμάζει να δει αν είναι κατάλληλα για να μπούν σε κονσέρβες)! 

 
Ειδικά τώρα τελευταία, με το καινούριο ρύζι στη κονσέρβα, που είναι έτοιμο για σερβίρισμα, και με όλες αυτές τις γεύσεις, το αφεντικό μου είναι πολύ ενθουσιασμένο.
Εγώ όμως δεν ξέρω και πολλά πράγματα από αρωματισμένο ρύζι... η γεύση κοτόπουλο και μοσχάρι δεν ήταν και τόσο άσχημη όταν με έβαλε να δοκιμάσω, αλλά μερικές άλλες γεύσεις, όπως η γεύση λαχανικών με το σέλινο και όλα αυÄά τα καρότα. μου φαίνονται απαράδεχτες.
Τί νομίζει τέλος πάντων, ότι είμαι κανένα κουνέλι πιά?
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι αγοράζουν τα προϊόντα του από τα Σούπερ Μαρκετ. 


 


Μου φαίνεται τόσο περίεργο γιατί αρέσουν σ'αυτούς τόσο πολύ αυτά τα φαγητά!
Εγώ προσωπικά δεν έχω δει κανένα σκύλο να αγοράζει Mr. Goudas products. Ωστόσο η Ίρμα τρώει όλα του τα προϊόντα, ακόμα και το ωμό ρύζι.
Η Ίρμα θεωρεί όλα τα προϊόντα που φτιάχνει το αφεντικό μας ως τα καλύτερα σε όλον τον κόσμο!

Σας χαιρετώ,
Τυχερούλα ΚΟΥΚΛΑ Γούδας
(Αυτό το άρθρο το έγραψα στις 3 το πρωί, 20 Αυγούστου 2003, με τη βοήθεια του αφεντικού μου.)

Αυτό το άρθρο μπορείται να το διαβάσετε στο www.goudasfoods.com στο κουμπάκι σχετικά με όλα τα πράγματα που έχουν γραφτεί για το αφεντικό μου.

Κυρίες, κύριοι, και αγαπητά παιδιά! Ο κύριος Γούδας είχε πάντα σκύλους και γάτες κοντά του: είναι ένας πολύ φιλόζωος άνθρωπος! Όπως διαβάσατε νωρίτερα, ο κύριος Σπυρος Γούδας έγραψε αυτό το άρθρο στις 3 η ώρα το πρωί.

Προφανέστατα δεν είναι επιχειρηματικό άρθρο, είναι όμως μια από τις πιό όμορφες ιστορίες που γράφτηκαν για τα ζώα.
Το άρθρο αυτό χαρακτηρίζει την ομορφιά, την ζεστασιά, την αγάπη και ευγένια, το ενδιαφέρον, το χιούμορ, και πολλές άλλες αξίες που μπορεί κανείς να αναγνωρίσει στον ίδιο τον κύριο Γούδα.
Ο ίδιος θα μπορούσε να γίνει συγγραφέας κάποια μέρα, αν έπαιρνε αυτή την απόφαση και ακολουθούσε αυτό το επάγγελμα.
Ποιός θα μπορούσε να μαντέψει τί θα έγραφε κάποιο άλλο πρωινό στις τρεις η ώρα!

Αυτή η ιστορία μεταφράστηκε από την σκυλίσια γλώσσα στην ανθρώπινη από τον κύριο Σπυρο Γούδα. 
Mεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Σοφία Παπαδημητρίου.

Κατά τα περασμένα χρόνια, έχει καμαρώσει την παρουσία της στη μεγαλύτερη εφημερίδα του Καναδά, την Τορόντο Σταρ, στον Εθνικό Τηλεοπτικό Σταθμό CBC για δύο συνεχόμενες φορές, στην εκπομπή Venture (που κάλυψε την περίοδο που ο κ. Γούδας έχασε 250.000 δολλάρια, από το προϊόν Corned Beef/Βοδινό σε Κονσέρβα, εξ αιτίας του ζητήματος των τρελών αγελάδων), καθώς και στο πρόγραμμα Culture Shock, με παρουσιάστρια τη Lana Starchuk, η οποία αποκάλεσε με θαυμασμό τον κ. Γούδα “Αυτοκράτορα των Εθνικών Φαγητών”!

Ο ίδιος ο κ. Γούδας εμπνεύστηκε από την ιστορία της ζωής της και, τον Αύγουστο του 2003, στις 3 η ώρα το πρωί, κατέγραψε αυτή την ιστορία σε χαρτί.

Το άρθρο αυτό έχει μεταφραστεί απο τα Αγγλικά, σε πολλές γλώσσες, όπως Ελληνικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, τη γλώσσα της Σρι Λάνκα (Ταμίλ), Κινέζικα και Κορεάτικα.

Υπάρχει επίσης και σε ακουστική μορφή, εξιστορούμενη στα Αγγλικά από τον Jessie MacDonald, που έχει μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές στον κόσμο και είναι παλιός φίλος του κ. Γούδα, στα Ελληνικά, από έναν άλλο στενό του φίλο, τον επιτυχημένο συνιδιοκτήτη του ελληνικού ραδιοφωνικού σταθμού CHIR, Βασίλη Διαμαντόπουλο (μάλιστα, όποιος ενδιαφέρεται να ακούσει πραγματική ελληνική μουσική πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσει αυτόν τον σταθμό), και πρόσφατα στα Ιταλικά, από έναν άλλο φίλο που απέχτησε η ίδια η Κούκλα, μετά τη δημοσίευση του άρθρου της στο Ίντερνετ, τον Antonio Figola από την Ιταλία,και τον.Jairo Rios από την Αργεντινη

--------------------------------------------------------

Αυτή η ιστορία μεταφράστηκε από τη σκυλίσια γλώσσα στην ανθρώπινη, από τον κ. Γούδα. Η δε στοιχειοθέτηση και μετάφραση στα Ελληνικά έγινε από τη Σοφία Παπαδημήτρη.

Σημείωση της Σοφίας.

Αγαπητοί αναγνώστες:

Θα ήθελα να σας πω λίγα λόγια, σχετικά με τις συνθήκες κάτω απο τις οποίες γράφτηκε το προηγούμενο άρθρο...

Μια νύχτα, στις 3 το πρωί, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, ο κ. Γούδας καταλήφθηκε από μια πυρετώδη έμπνευση να γράψει την ιστορία της Κούκλας.
Λίγα λεπτά αργότερα χτύπησε και το δικό μου τηλέφωνο, και, μισοκοιμισμένη, άκουσα τη φωνή του αφεντικού μου, που μη μπορώντας να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, έκανε λόγο για κάποια ιδέα, αναφέροντας το όνομα της Κούκλας, λέγοντας επανειλημμένα: «Έλα αμέσως, πριν φορτωθώ με δουλειά το πρωί και μου περάσει η έμπνευση».

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι, οτι οδηγώντας προς το γραφείο, διαπίστωσα πως κάτω από το πουλόβερ μου, φορούσα ακόμα την πιτζάμα μου! Φτάνοντας στο εργοστάσιο, βρήκα τον κ. Γούδα να πηγαινοέρχεται έξω από την κεντρική είσοδο.

Ήταν φανερό οτι βρισκόταν σε κατάσταση ανυπομονησίας. Μόλις με αντίκρυσε, άρχισε και πάλι να μιλάει πυρετωδώς για ένα άρθρο σχετικά με τη Κούκλα, κτλ.

Το πρωί μας βρήκε γράφοντας και διορθώνοντας, γεμίζοντας σελίδες και εξιστορώντας συναρπαστικά αποσπάσματα από την ιστορία της Κούκλας, η οποία κάθησε μαζί μας άγρυπνη όλη τη νύχτα, συμβάλλοντας και αυτή με τον τρόπο της, γαβγίζοντας, γρυλλίζοντας, ή με το να τρίβεται πού και πού στα πόδια του αφεντικού της.

Όταν έφτασε η γραμματέας του κ. Γούδα πρωί-πρωί, το αφεντικό της είπε ορθά-κοφτά να ακυρώσει όλα ανεξαιρέτως τα ραντεβού του, γιατί δεν ήθελε να τον διακόψει απολύτως κανείς. Να φανταστείτε, ότι τα ραντεβού του αφεντικού μας είναι στιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο σε καθημερινή βάση, και πολλοί επιχειρηματίες χρειάζονται να προγραμματίσουν την ημερομηνία συνάντησης με τον κ. Γούδα πολύ καιρό πριν!

Για να μη τα πολυλογώ, τρεις μέρες και τρεις νύχτες κράτησε η συγγραφή και τελειοποίηση του άρθρου αυτού, ένας μαραθώνιος, που γινόταν όλο και πιο συναρπαστικός κάθε φορά που καταπιανόμασταν με μια καινούργια περιπέτεια της Κούκλας, ενώ το γράψιμο γινόταν όλο και πιο ιλιγγιώδες, καταγράφοντας όλες τις ιδέες της στιγμής και ταξινομώντας τις έπειτα. Ζούσαμε κυριολεκτικά μόνο με καφέ και σάντουΐτς.
Διαπίστωσα με την ευκαιρία, ότι είναι πολύ δύσκολο να εκφράσει κανείς όλες τις πλούσιες περιπέτειες ενός τόσο ζωηρού και έξυπνου σκυλιού, όπως της Κούκλας, σε μια ανθρώπινη γλώσσα, αφού εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε τη ζωή ενός ζώου. Πήρα όμως μια γεύση της “σκυλίσιας ζωής”, όπως είναι γενικά γνωστή, εκείνες τις τρεις μέρες και νύχτες κατά τις οποίες δούλεψα πραγματικά σαν σκυλί!

Φαίνεται όμως, οτι ο κ. Γούδας γνώριζε ήδη καλά το νόημα αυτής της φράσης, αφού ούτε φάνηκε να κουράζεται, ούτε έμοιαζε να είναι η πρώτη φορά που δούλευε έτσι σκληρά και αδιάκοπα για μέρες. Φαντάζομαι, αυτή η εμπειρία μού βγήκε σε καλό, αφού μπόρεσα και απέδωσα, μαζί με τον κ. Γούδα, τη βιογραφία της Κούκλας με επιτυχία.

Σήμερα, το άρθρο της Κούκλας αποτελεί ένα αγαπημένο κείμενο μεταξύ των ζωόφιλων επισκεπτών της ιστοσελίδας www.goudasfoods.com, και άλλων φίλων του κ. Γούδα.

Σχεδόν καθημερινά, λαμβάνουμε συγχαρητήρια γράμματα από διάφορους φανατικούς θαυμαστές της Κούκλας, και κάθε φορά μας γίνεται η καρδιά περιβόλι.

Φαίνεται, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μοιράζονται την αγάπη του αφεντικού μου, αλλά και τη δική μου, για τα ζώα (εγώ η ίδια έχω έναν αξιαγάπητο γάτο, ως κατοικίδιο, που τον λένε Τσάρλυ), αλλά και καταλαβαίνουν την αξία ενός καρπού εμπνευσμένης δουλειάς, όπως το παραπάνω άρθρο.

Ο ζωόφιλος κ. Γούδας

Ο κ. Γούδας είναι ένας ορκισμένος φίλος όλων των ζώων. Η αγάπη του αγκαλιάζει ακόμα και πλάσματα που φοβίζουν τους περισσότερους ανθρώπους, όπως για παράδειγμα τα φίδια.

Είναι επίσης πολύ φιλόξενος και για εκατοντάδες πουλιά, που συχνά επισκέπτονται το γρασίδι έξω από το κτήριό του, για να απολαύσουν πάνω από 300 κιλά σπόρων, που τα ταΐζει κάθε φορά.
Κατά τις καθημερινές τους επισκέψεις, ο κ. Γούδας έχει παρατηρήσει μια τεράστια ποικιλία από διάφορα πουλιά, που συρρέουν στον χώρο έξω από τις κτιριακές του εγκαταστάσεις όπως  τα Καναδικά “Geese” έχει παρακολουθήσει τέτοιες σκηνές εκατοντάδες φορές, σε όλα αυτά τα χρόνια που είναι στον Καναδά.

Είναι όλα τους συνηθισμένα με την κίνηση που δημιουργείται έξω από το κτίριο, από τους πολλούς επισκέπτες που εκείνος δέχεται καθημερινά, και έτσι η προσοχή τους δεν αποσπάται καθόλου από τους σπόρους τους.

Θυμόμαστε, οτι εκείνο που τα ενοχλούσε δεν ήταν η Ίρμα, ούτε η Κούκλα, αλλά ο γάτος, ο Τίγρης, τον οποίον προσέχαμε να μην τον αφήνουμε να βγαίνει έξω εκείνη την ώρα.
Στην πραγματικότητα, ο Τίγρης έβλεπε τόσα πολλά πουλιά καθημερινά, που προγραμμάτιζε κρυφά την επίθεσή του· μα όταν ξαφνικά πηδούσε για να τα πιάσει, το τζάμι του παραθύρου του έκοβε την ορμή για τα καλά.

Η αλήθεια ήταν, ότι εκείνος υπέφερε συχνά από πονοκεφάλους αυτού του είδους, που όμως δεν διαρκούσαν πολύ, αφού λίγα λεπτά αργότερα δοκίμαζε ξανά και ξανά!

---------------------------------------------------------

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ (Του Βασίλη Διαμαντόπουλου)

Γνώρισα τον Σπύρο Πήτερ Γούδα πρίν από 35 χρόνια 1970-1975.
Τότε δεν ήταν η επιχειρηματική οντότητα, που όλοι γνωρίζουν σήμερα.
Είχε όμως πάντα τη φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά του ηγέτη, καθώς και τη δύναμη και την ευαισθησία να μην κλείνει τα μάτια του στον ανθρώπινο πόνο.

Η γνωριμία μας έγινε όταν μου ζήτησε να τον βοηθήσω σ’ένα από τα φιλανθρωπικά έργα του, που είναι αναρίθμητα.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, συστρατεύτηκα στον αγώνα που ξεκίνησε.

Μαζί διοργανώσαμε μια ερανική εκστρατεία για την οικονομική ενίσχυση ενός άρρωστου παιδιού από την Ελλάδα.

Από τότε γεννήθηκε μια φιλία και αμοιβαία εκτίμηση, που ο χρόνος και τα γεγονότα την εδραίωσαν, και ζει ακόμα!

Η ζωή του, σαν κινηματογραφική ταινία, ξαφνιάζει, προβληματίζει αλλά και ενθουσιάζει τον αναγνώστη.

Ο Σπύρος Πήτερ Γούδας θα μπορούσε να είναι η ενσάρκωση του ήρωα της Άιν Ράντ, Χάουαρντ Ρόαρκ, του ασυμβίβαστου ιδεολόγου αξιοκράτη που χτυπά τη γροθιά του στο μαχαίρι, χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες.

Για τους πολλούς είναι «ο απροσάρμοστος» του κοινωνικού μας συστήματος.
Για τον ίδιο, η συμπεριφορά του είναι η μόνη σωστή στάση απέναντι στη ζωή.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, θα βρείτε ένα κομμάτι από τον εαυτό σας, γιατί o κ. Γούδας δεν είναι ένας φανταστικός ήρωας μιας εξιδανικευμένης θεωρίας για τη ζωή. Είναι αληθινός και ζωντανός, όπως όλοι μας.

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η οριστικοποιημένη και παγιωμένη απόφασή του να συνεχίζει το έργο του, χωρίς να πτοείται, χωρίς να κλυδωνίζεται, και κυρίως να τολμά πάντα την κατάκτηση καινούργιων στόχων.

Με αταλάντευτη απόφαση και χαλύβδινη θέληση, υπερνικά τα εμπόδια, κάνει την νύχτα μέρα, τον πόνο χαρά, και τα αδύνατα δυνατά.
Οι νέοι άνθρωποι που ξεκινούν στη ζωή, αλλά και οι έμπειροι και φτασμένοι, θα αποκομίσουν πολλά οφέλη από τον ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ.

Σχεδόν 35 χρόνια τώρα, ζω από κοντά τις εξελίξεις του Σπύρου Πήτερ Γούδα.

Στις συναντήσεις μας στο γραφείο του, ή σε κάποιο γεύμα, πάντα είχε να μου πει κάτι ενδιαφέρον από τη ζωή του.

Και δεν είναι λίγες οι Φορές που κατέγραφα ή μαγνητοφωνούσα τις συζητήσεις μας αυτές, γιατί είχαν τη χάρη του αυθορμητισμού, κι’ έτσι αφτιασίδωτες παρουσίαζα αυτές τις συζητήσεις στο ραδιόφωνο, αλλά και στην τηλεόραση.

Είναι αλήθεια ότι αυτές οι συζητήσεις ή συνεντεύξεις, πάντα ενθουσίαζαν, αλλά και συγκινούσαν το κοινό μου.

Οταν όμως είδα μια οργανωμένη καταγραφή της ζωής του σε βιβλίο, εντυπωσιάστηκα, και όταν μου ζήτησε να αναλάβω τη μετάφραση του αγγλικού κειμένου στα Ελληνικά, δέχτηκα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Αμέσως όμως, με τις πρώτες σειρές που έγραψα, διαπίστωσα ότι μια ξερή μετάφραση θα τον αδικούσε, και θα μείωνε την αίγλη της βιογραφίας του.

Έτσι,ανασκουμπώθηκα, ξεσκόνισα όσο καλύτερα μπορούσα τη μνήμη μου, και άρχισα εκ νέου τη συγγραφή και μετάφραση της βιογραφίας του. Και ευτυχώς δεν έκανα λάθος!

Τρεις ολόκληρους μήνες κράτησε η μετάφραση και συγγραφή της βιογραφίας του Σπύρου Γούδα στα Ελληνικά από τη σελίδα 11 ως 74. Κι’ αν για κάποιον φαίνεται πολύς ο χρόνος, θα πρέπει να λάβει υπ’όψη του, ότι σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, τις πιο πολλές φορές το γράψιμο άρχιζε στις 4 το πρωί και τελείωνε, χωρίς ανάσα, λίγο πριν τα μεσάνυχτα!

Καμιά μέρα δεν εξαιρείτο από το αυστηρό αυτό πρόγραμμα.
Ούτε οι Κυριακές, ούτε τα Χριστούγεννα, αλλά ούτε και η Πρωτοχρονιά, που είναι και η ονομαστική μου εορτή!

Το βιβλίο, λοιπόν, έπρεπε να ολοκληρωθεί το συντομότερο, τώρα που οι αναμνήσεις ξαναζεστάθηκαν.

Κι εύχομαι η ζεστασιά που αποπνέουν οι σελίδες του να πυροδοτήσει και το δικό σου ενδιαφέρον, αγαπητέ αναγνώστη, και να γίνει στύλωμα στις δύσκολες στιγμές της δικής σου ζωής!

Βασίλης  Διαμαντόπουλος

-------------------------------------------------------------

Στον Καναδά, ο κ. Γούδας απέκτησε τον πρώτο του σκύλο, την άνοιξη του 1968.

Ήταν ένα υπέροχο German Shepherd με το όνομα Ντούκι, που έγινε ο πιστός ακόλουθός του για 19 χρόνια, μέχρι που πέθανε από γεράματα, όταν ήρθε η ώρα του.

Μέχρι πρόσφατα, ο κ. Γούδας είχε δύο πανέμορφα σκυλιά και έναν γλυκό γάτο μαζί του κάθε μέρα, την Κούκλα, την Ίρμα, και τον Τίγρη.
Η Ίρμα μας άφησε, δυόμιση χρόνια μετά το φοβερό της ατύχημα, για το οποίο θα γράψουμε λίγο αργότερα.
Για την ώρα, ας αρχίσουμε με την ιστορία της, πώς μπήκε στη ζωή του κ. Γούδα, λίγες εβδομάδες μετά το θάνατο της μητέρας του, στον Καναδά.

Η ιστορία που ακολουθεί είναι πολύ συγκινητική και μιλάει για ένα πραγματικά πιστό και αγαπημένο σκυλί.

Η καινούργια σύντροφός του 15 Μαρτίου 1992

Ένα βραδάκι, ο κ. Γούδας είχε παρκάρει το αυτοκίνητό του κοντά στο Trenton, Ontario, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, και είχε αφήσει το τζάμι του παραθύρου κατεβασμένο.
Αφού ταχτοποίησε τις δουλειές του, ξαναγύρισε στο αυτοκίνητο και άρχισε να οδηγεί.
Σύντομα όμως συνειδητοποίησε, ότι είχε έναν επισκέπτη, που καθόταν άνετα στο πίσω κάθισμα.
Ήταν πια αργά για να γυρίσει στο Trenton, αφού είχε φτάσει σχεδόν στο σπίτι του...

Λίγες μέρες αργότερα, ξαναγύρισε στην πόλη εκείνη, μαζί με τον επισκέπτη του, και περιπλανήθηκε στην ίδια περιοχή, ρωτώντας τους καταστηματάρχες και κατοίκους των γύρω σπιτιών εάν γνώριζαν αυτό το θηλυκό σκυλί.
Κανένας όμως δεν την είχε ξαναδεί.
Την άφησε έτσι να γυρίζει μόνη της για λίγες ώρες, σε περίπτωση που θα έβρισκε κάποιο γνωστό της σπίτι, ή θα αναζητούσε το αφεντικό της.
Όμως, προς το τέλος της ημέρας, είχε πλέον εξαντλήσει όλες τις μεθόδους του για να βρει σε ποιον ανήκε το σκυλί, και οι ελπίδες του είχαν στερέψει. Κατάλαβε έτσι, ότι η σκυλίτσα ήταν αδέσποτη και αποφάσισε να την υιοθετήσει.
Την ονόμασε Ίρμα, εις μνήμη της σκυλίτσας που είχε στην Ελλάδα, όταν ήταν παιδί.

Η ακριβής ράτσα της Ίρμας είναι άγνωστη· έμοιαζε να είναι ίσως κάποιο είδος διασταύρωσης με ιρλανδικό σέτερ (ράτσα κυνηγετικού σκυλιού). Ήταν πάντα πολύ ευγενική και είχε καλούς τρόπους.
Καλωσόριζε όλους τους επισκέπτες, και μέχρι το ατύχημά της ήταν πάντα σε καλή φόρμα.
Της Ίρμας της άρεσε πάντα να πηδάει σβέλτα μέσα στο αυτοκίνητο του κ. Γούδα, κατευθείαν μάλιστα από το παράθυρο, κάθε φορά που το άφηνε ανοιχτό.

Τον Σεπτέμβριο του 2003, η Ίρμα είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Ένας απρόσεχτος οδηγός τη χτύπησε άσχημα, ενώ βρισκόταν στην άκρη του δρόμου.
Παρ’όλο που επέζησε μετά το ατύχημα, και παρά τη φανερή βελτίωσή της κατα τα επόμενα δύο χρόνια, η ζημιά στους γοφούς της δεν θεραπεύτηκε ποτέ, και η κακομοίρα η σκυλίτσα δεν κατάφερε να ξαναπηδήξει μέσα στο αυτοκίνητο του αφεντικού της. Στις 10 Φεβρουαρίου του 2006, η Ίρμα μας άφησε, έπειτα από μια επίμονη μάχη με τον θάνατο, που το γερασμένο της σώμα δεν μπόρεσε να νικήσει.
Υπέκυψε στα τραύματά της, αφού πολέμησε για πάνω από δύο χρόνια.

Η δύναμη και η αποφασιστικότητά της αποτέλεσαν παράδειγμα για όλους μας, βλέποντάς τη να επιμένει να σηκώνεται από το αναπαυτικό της χαλάκι στο γραφείο του κ. Γούδα και να κάνει τον καθημερινό της περίπατο, ή να πηγαίνει στο συνηθισμένο μέρος της τουαλέτας της, παρ’όλο που οι γοφοί της πονούσαν σε κάθε κίνηση.

Την αγαπημένη σκυλίτσα την αποχαιρέτησε με πόνο όλο το προσωπικό του εργοστασίου, και την ίδια μέρα γράψαμε και μια ιδιαίτερη αφιέρωση στη μνήμη της στην ιστοσελίδα του κ. Γούδα.

Η Ίρμα θα λείψει σ’όλους μας, αλλά παραπάνω στο αγαπημένο της αφεντικό, καθώς και στους φίλους της: την Κούκλα και τον Τίγρη. Τη θυμόμαστε για την ευγενική της παρουσία, την ήρεμη και φιλική της φύση, και πάνω απ’ όλα για τη φανταστική της ικανότητα όσφρησης. Μπορούσε να μυριστεί φαγητό από ένα χιλιόμετρο μακριά και ακολουθούσε τη μύτη της ως την πηγή της μυρωδιάς.

Προσποιούνταν πάντα ότι ήταν λυπημένη και φοβερά πεινασμένη, δίνοντας την εντύπωση ότι ο κ. Γούδας την πέθαινε της πείνας! Πολλοί από μας πέσαμε στην παγίδα αυτή, ταΐζοντάς τη με συμπόνια από το πιάτο μας.
Σύντομα, όμως, καταλάβαμε, ότι αυτό ήταν όλο ένα κολπάκι, με το οποίο υπερφόρτωνε το αχόρταγο στομάχι της και έπειτα παρέμενε ξαπλωμένη για ώρες, για να χωνέψει το υπερβολικό φαγητό.

Ήταν πραγματικά αξιαγάπητη και μας έκανε συχνά να χαμογελάμε!

Λίγα χρόνια νωρίτερα, ο κ. Γούδας, εμπνευσμένος από τα δύο του σκυλιά, έγραψε μια διασκεδαστική ιστορία.
Πριν όμως τη συμπεριλάβουμε σ’αυτές τις σελίδες, θα θέλαμε να σας πληροφορήσουμε, για το πώς ο κ. Γούδας απέκτησε το άλλο του σκυλάκι, το οποίο γνωρίζουν όλοι με το παρατσούκλι «Ο Μικρός Σωματοφύλακας του κ. Γούδα».

Η ιστορία που ακολουθεί είναι γραμμένη ελεύθερα από την Bernadette Scott, που ανήκει στο προσωπικό της εταιρίας Goudas Foods, η οποία ρώτησε το αφεντικό σχετικά με την “σωματοφύλακά” του.

«Για κάμποσο καιρό τώρα, είχα την επιθυμία να ρωτήσω τον κ. Γούδα πώς απέκτησε την μικρή του σωματοφύλακα, την Κούκλα, που είναι το γαλλικού είδους σγουρόμαλλο σκυλάκι, το οποίο βρίσκεται πάντα κοντά του.
Κάθεται στα γόνατά του όταν οδηγεί, και ξαπλώνει στον καναπέ του γραφείου του, όταν εκείνος εργάζεται.

Το καλύτερο απ’όλα είναι, όταν σηκώνεται ξαφνικά και αρχίζει να γαυγίζει δυνατά, σημάδι που σημαίνει, ότι κάποιος έχει μπει στο κτίριο. Και ναι, έχει το δικό της τρόπο να επικοινωνεί, όταν πρέπει να πάει στη τουαλέτα.

Θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση εδώ. Ο κ. Γούδας δεν συνηθίζει να πηγαίνει σε ταξίδια και να κάνει διακοπές.
Αυτό το τελευταίο, μάλιστα, δεν έχω ιδέα εάν έχει ποτέ συμβεί... Λίγους μήνες όμως πριν, για πρώτη φορά στη ζωή της Κούκλας, το αφεντικό της έφυγε για την Κόστα Ρίκα, για να ομιλήσει σε ένα μεγάλο συνέδριο επιχειρηματιών, καλεσμένος από τον οργανισμό CACIA.

Η Κούκλα δεν έφαγε και δεν γαύγισε καθόλου κατά την απουσία του. Ήταν πολύ λυπημένη και μοναχική, και καθόταν κοιτώντας πάντα έξω από το παράθυρο, χωρίς να μετακινηθεί για ώρες, περιμένοντας να εμφανιστεί το αφεντικό της.
Καθόταν έτσι για μέρες, χωρίς να δίνει σημάδια δίψας ή πείνας, πάντα περιμένοντας τον κ. Γούδα.
Τη λυπήθηκε πραγματικά η ψυχή μας. Μόνο όταν επέστρεψε, ξαναζωντάνεψε η σκυλίτσα, κουνώντας την ουρά της πέρα δώθε και γαυγίζοντας, ποιoς ξέρει τί, αλλά πιθανότατα λέγοντάς του «μη ξαναφύγεις χωρίς εμένα».

Μια Κυριακή απόγευμα, μου δόθηκε τελικά η ευκαιρία να ρωτήσω τον κ. Γούδα σχετικά με την Κούκλα.

Μου εξιστόρισε πώς άρχισαν όλα:

Πριν οχτώ ή εννιά περίπου χρόνια, ο κ. Γούδας επισκέφτηκε έναν φίλο του για βραδινό.
Κάποια στιγμή έφτασε ένας γείτονας, ο οποίος, πάνω στη συζήτηση, άρχισε να μιλάει για το σκυλάκι του, με το όνομα Lucky (που στα Ελληνικά σημαίνει τυχερούλα), περίπου δύο χρονών.

Το σκυλάκι αυτό είχε ήδη γίνει μητέρα δύο φορές, και τώρα το αφεντικό του δεν την ήθελε πια, αφού είχε τέσσερα κουταβάκια ακριβώς σαν κι’αυτήν, αλλά πιο χαριτωμένα (όπως είπε).
Τόλμησε μάλιστα να πει, ότι του φαινόταν γριά πια, και δεν την ήθελε σαν κατοικίδιο ζώο του.

Ο κ. Γούδας είπε αυτού του κυρίου, ότι ενδιαφερόταν πολύ να πάρει αυτό το σκυλί, αφού είχε ήδη ένα άλλο και θα μπορούσαν να κάνουν παρέα. Κατά τη γνώμη του, μια σκυλίτσα των δύο χρόνων δεν ήταν καθόλου γριά και πιθανόν να ήταν ενα αφάνταστα χαριτωμένο κατοικίδιο ζώο. Ζήτησε όμως χρόνο λίγων ημερών, ώστε να αποφασίσει με την ησυχία του, εάν θα έπρεπε να πάρει την ευθύνη να έχει ένα ακόμη κατοικίδιο ζώο στην κατοχή του.

Ο γείτονας του φίλου του έτρεξε αμέσως στο σπίτι του και έφερε την “Τυχερούλα” για να τη δει ο κ. Γούδας.
Εκείνος, με το που την αντίκρυσε, σκέφτηκε αμέσως πως θα ήθελε πραγματικά να την υιοθετήσει. Κράτησε την εικόνα της στο μυαλό του και έπειτα από μια εβδομάδα αποφάσισε να πάει στο αφεντικό της και να την πάρει στο σπίτι του.

Η σκυλίτσα τον είχε γοητεύσει τόσο πολύ, που μια φορά, κατά τη διάρκεια μιας επιχειρηματικής συζήτησης με έναν συνεργάτη στη Ταϋλάνδη - εξωτερικό τηλεφώνημα για την αποστολή 50 φορτηγών με ανανά - βυθισμένος στις σκέψεις του για το μελλοντικό του κατοικίδιο, αναγκάστηκε να ζητήσει από τον συνομιλητή του να επαναλάβει αυτό που είχε μόλις πει!

Κατά την εβδομάδα αναμονής, της είχε ήδη ετοιμάσει μέρος για να κάθεται και να ξεκουράζεται, της είχε αγοράσει αρκετό φαγητό, πιατάκι για να τρώει, κυπελάκι για το νερό της, χτένα

Previous page: Archives  Next page: photogallery